Het is een algemeen gebruik dat bij tewaterlatingen van boten en schepen de nodige handelingen plaatsvinden. Muziek, publiek en media zijn, afhankelijk van de werfgebruiken, aanwezig. Uiteraard is het ceremoniële deel een belangrijk onderdeel bij een dergelijk evenement. Een aparte plek is hierbij gereserveerd voor genodigden waaronder o.a. directieleden van de opdrachtgever, de werf, onderaannemers en/of vanuit bepaalde overheden. Veel aandacht ging ook uit naar de doopster. Deze dame, vrijwel altijd te relateren aan een der bovenstaande genodigden, verrichte de doophandelingen.
Bij de Nederlandsche Scheepsbouw Maatschappij, de Nederlandsche Dok Maatschappij en daaropvolgend de Nederlandsche Dok en Scheepsbouw Maatschappij vonden de tewaterlatingen ook op deze wijze plaats. Met een ivoren hamer werd een klapgegeven op een guillotineachtige verzilverde metalen constructie. Een klap op de knop drukte een mes naar beneden waardoor een koord werd doorgesneden en vervolgens de fles champagne tegen het schip stuksloeg en het aflopen in gang werd gezet. Dit laatste kwam niet door de klap van de fles maar doordat er onder het vlak van het schip het een en ander plaatvond waarbij de laatste beletselen werden weggeslagen.
Wat niet altijd pontificaal in beeld was, hoogstens alleen voor de genodigden, is dat de doopster voorafgaande aan het boven vermelde, een boeket kreeg overhandigd. Dit boeket werd haar overhandigd door een meisje, dochter van een “gewikt en gewogen” NDSM werknemer is vaste dienst. Deze meisjes, nooit jongens, hadden een leeftijd die ongeveer rond de twaalf jaar lag. Na het overhandigen van het boeket mocht het bloemenmeisje naast de doopster plaatsnemen op de genodigdentribune. Als dank voor hun inzet ontvingen deze meisjes een zilveren armbandje met een plaatje waarin de doopdatum en de naam van het schip waren gegraveerd.
In het daarna verschijnende NDSM personeelsblad de Werfbode werd verslag gedaan van elke tewaterlating met aandacht voor schip, doopster en bloemenmeisje. Echter, na de tewaterlating van de tt. Zaria op 19 februari 1960 is weliswaar aandacht besteed aan deze stapelloop maar is niet de naam van het meisje vermeld
De Stichting NDSM-Herleeft bezit drie van deze armbandjes. De armbandjes zijn uitgereikt t.g.v. de tewaterlatingen van het ms. Mungo, de tt. Zaria en de tt. Melania. Helaas is ons niet bekend wie het meisje (of haar vader) was dat als bloemenmeisje fungeerde bij de tewaterlating van de tt. Zaria. Het armbandje is ooit gevonden in Drenthe en het sluitinkje was verbogen. Mogelijk heeft zij het als kind verloren. Wij nemen aan dat dit meisje inmiddels een leeftijd heeft tussen de 65 en 70 jaar. Wij willen haar verhaal graag horen. Maar wie is zij? Wie kan ons helpen? Wie had een familielid, buurmeisje of klasgenootje dat mogelijk dit meisje kan zijn geweest.
Heeft u informatie bel dan a.u.b. 072-5613393.
